نمی دانم کجاست … چند وقتی است که ندیدمش … هرچه قدر هم که می گردم پیدایش نمی کنم … وقتی فکر میکنم انگاری چندین سالی از آخرین دیدارمان می گذرد . تقویم های سال های مختلف را دورم می ریزم . می گردم دنبال صفحه ای که رویش نوشته باشم : اوآمد !
از سال 86 شروع میکنم . چون مطمئنم که از آن سال به بعد ندیدمش . 86 را خوب میگردم . نیست. می روم سراغ 87 . نیست . نیست .نیست . دوباره ورق می زنم . ..
و فکر میکنم . چند وقت پیش تصویرش در ذهنم کاملا روشن بود . اما الان یکی رویش خط کشیده . با یک مداد hb پر رنگ رویش را خط خطی کرده . خوب که نگاه میکنم یک جاهایی اش را می بینم . او آرام است . آرام و مهربان . لبخندی زده و امیدوار به روبه رویش خیره شده . لباس های زیبایی پوشیده . کوچیک ولاغر است . می نوازد . می کشد . می نوسید و می خندد . خیلی می خندد . نگاهش پر از آرامش است . قلبش خیلی صاف است . نه خرد شده و نه شکسته . حتی ترک هم ندارد . قلبش عایق بندی شده با کلی مهربونی . عین فرشته می ماند . چقدر دلم میخواهد که مثل او بودم . چقدر با او فرق دارم . من نه خنده دارم و نه آرامش . قلبم خرد خرد است و شاید عین یک شیطانم . حتی لباس فرشته هم ندارم .
هر چه قدر بیشتر به او فکر می کنم کمتر او رابه خاطر میاورم . انگار یکی پاکن دستش گرفته و علاوه بر خط های مشکی مداد hb ،خود تصویر را هم پاک می کند . دیگر فکر نمی کنم . فقط میگردم . به سال 78 می رسم . توی برگ هایش پر از آمد و رفت است . اما هیچکس ننوشته که او آمد .
به خودم شک می کنم . اصلا او آمده ؟! شاید نیامده ؟! من اشتباه می کنم ؟! باز هم میگردم . نیست که نیست . هیچ نوشته ای درباره ی او نیست . فکرم باز به سمت تصویر از او می رود . صدای خنده هایش را می شنوم . صدا کم رنگ می شود . عین تصویرش که کم رنگ شده بود . من دارم او را فراموش میکنم . بغضم میگرد . می شکنمش . برگه های تقویم خیس می شوند . اشک هایم هر لحظه بیشتر می شوند حتی تقویم نو سال 90 هم خیس می شود . همه جا خیس می شود اما هنوز من می گردم . به تقویم 74 می رسم . از فروردین شروع می کنم . ورق های خیس را می گردم . به اسفند که میرسم باز هم نمی بینمش . نا امید میشوم . این قدیمی ترین تقویم من است . به 23 اسفندکه می رسم . نوشته های پررنگی را می بینم . انگار با مداد hb نوشته شده است . یکی بزرگ نوشته : «او آمد» از خوشحالی اشک هایم بند می آیند . همه چیز برایم زیبا میشود . به این جمله ی زیبا زل می زنم . نوشته ی کمرنگی زیرش می بینم . یکی کوچک نوشته است :»او رفت» او مرده بود . او با خنده ی زیبایش مرده بود . او با قلب صافش مرده بود . شاید من خوابم . شاید او هنوز در کنار من است . شاید او زنده است . شاید بزودی پیدایش شود . نمی دانم کجاست اما حتما پیدایش می شود . شاید پشت درخت قایم شده و منتظر من است … چقدر تصویرش محو شده است . شاید من خوابم …